We hebben nog een voormiddag nodig om bij te babbelen. We verkennen het centrum van
Gilgit, kopen een Chinese binnenband, mailen en maken nog eens pasta klaar.
We vervangen onze voorste binnenbanden door twee nieuwe, Chinese binnenbanden. Het
ventiel van de Chinese binnenbanden is echter te groot voor de smalle opening in de Alesa
velg. Voor Malcolm is dit maar een klein probleem. Met een vijl vergroot hij de opening,
zodat we de Chinese binnenband zonder probleem kunnen gebruiken. Weerom redden de
kiwi's ons uit de nood!
Zo kunnen we mijn (K) achterste, totaal versleten, binnenband vervangen door een
gloednieuwe. Hopelijk geraken we hier mee tot aan de Khunjerab pass.
Een nieuwe breuk aan de achterste bagagedrager repareren we met wat autolijm.
We wassen kleren, filteren water en lezen een boek. Het is zeer warm! Gelukkig is er heel wat schaduw op de camping.
Kleren wassen, lezen, mailen, een heerlijke knip- en scheerbeurt bij de kapper (40 Rs) en uit eten met de kiwi's.
Boodschappen doen, mailen, informeren voor de terugreis naar Rawalpindi met de bus vanuit Gilgit, (Silkroute Bus, airco, 510 Rs + 250 Rs per fiets, 16u tot Rawalpindi), telefoneren, babbelen met de kiwi's en ... inpakken. 's Avonds koken we allemaal en Malcolm trakteert ons op een lekkere, zelf gemaakte 'custard'. En we gaan veel te laat slapen!
Om 5u15 wuiven de kiwi's ons uit. We zullen zeker contact blijven houden.
Het is ongeveer 10 km fietsen tot aan de KKH. Bij een eerste koekjespauze worden we
ingehaald door de Engelsman die ook in 'The Mountain Refuge' verbleef. Hij heeft Gilgit
verlaten via de 'suspension bridges'.
Het is flink klimmen en gelukkig worden we de eerste uren door de bergen aan onze
rechterzijde, alweer van schaduw voorzien. Af en toe zien we achter de dichtste bergen
besneeuwde toppen verschijnen. Een mooi contrast met het dorre, bruin-grijze, desolate
berglandschap waar we door fietsen.
De Pakistanen reageren hier heel wat vriendelijker op fietsers dan in Kohistan..
Na 59 km nemen we de afslag naar Chalt. Over een zeer slechte en met momenten steile
grindweg hobbelen we langszaam naar de 'Tourist Inn'. Voor 250 Rs betrekken we hier een
vrij aangename kamer op het gelijkvloers. Het is immers altijd vervelend als je de fiets en
bagage een aantal verdiepingen naar boven moet dragen.
Veerle is uitgeput door de zware fietsdag en heeft bovendien buikpijn, diarree en lichte
koorts. De plaatselijke paramedici worden er door de vriendelijke manager bij gehaald. Veerle
krijgt Flagyl en antibiotica voorgeschreven. We zullen morgen zeker een recuperatiedag
inlassen.
's Avonds staat er rijst, dhal, aardappelen met vlees en chapati op het menu.
De koorts is geweken, maar Veerle voelt zich nog steeds slapjes. Het wordt een rustige leesdag in de mooie tuin aan ons hotel.
Vannacht heeft het de ganse nacht geregend. Sinds zondagavond zijn er wolken komen opzetten en kregen we geregeld een buitje. Dat maakt dat de temperaturen draaglijk zijn en vanochtend voelt de 26 °C behoorlijk fris aan. Straks hebben we een trui nodig!
In de late namiddag gaan we toch nog even het dorp verkennen. Halt wordt in twee gesplitst door een riviertje dat op dit moment heel woest en hevig stroomt. Op de houten wiebelbrug staan heel wat mannen deze natuurkracht gade te slaan, dus we veronderstellen dat dit uitzonderlijk is. Het is heel rustig in Chalt. Mannen zitten in groepjes samen. De kleine straatjes met kleine huisjes tussen het groen hebben wel iets. Hier en daar zien we hele families op het veld werken.
En we vallen weer in slaap met het getrippel van de ratjes op het dak!
Om 5u laten we Chalt achter ons. We hobbelen door het nog slapende dorp tot aan de Hunza. Een frisse wind doet ons huiveren. Het is amper 20 °C. Over de brug klimmen we tot aan de KKH. Achter ons zien we weer een prachtige sneeuwtop opduiken. Het is nog steeds redelijk bewolkt. Hopelijk trekt de hemel open zodat we de andere bergen onderweg ook kunnen bewonderen.
We zijn maar goed vertrokken en we zien een chauffeur, die uit de tegenovergestelde richting komt, met zijn armen zwaaien ... Zouden we niet verder kunnen? Zou de hevige regenval brokken gemaakt hebben? En volgende chauffeur vertelt ons dat er een 'flood' (modderstroom) geweest is en dat de weg geblokkeerd is ...
Na 10 km staan we stil voor een enorme hoop modder en stenen die voor ons op de weg ligt.
Uiteindelijk besluiten we, in navolging van Pakistanen, over/door de modder te gaan. Vier
Pakistaanse jongeren bieden hun hulp aan voor 300 Rs (dit is drie tot zes keer een dagloon).
We dingen af tot 200 Rs.
Twee jongeren dragen de fietsen en twee anderen leggen grote stenen op het pad, zodat ze niet
te diep in de modder weg zakken. Nadat ze moeizaam de fietsen 50 m verder langs de
overzijde veilig hebben afgezet, komen ze terug om de rest van de bagage op de pikken.
We doen onze schoenen uit want we zouden er toch mee in de modder vastgezogen worden.
Gevolg is natuurlijk, dat we met onze gevoelige voetjes over de scherpe met modder bedekte
rotsen moeten stappen. Onze helpers, met hun verharde voeten, ondervinden weinig last van
de puntige stenen. Wij daarentegen ploeteren langzaam en met pijnlijke voeten en grimassen
door de modderbrij. We zakken met momenten tot aan onze knieën in de modder. Halverwege
kunnen we voeten, benen en handen even afspoelen in het ijskoude riviertje. De bagage staat
ondertussen aan de andere kant. En nu hebben onze helpers hun handen vrij om ons te helpen!
Na de rivier liggen er al veel meer grote stenen padsgewijs klaar, dus dat gaat veel vlotter.
Onze helpers hebben een goeie job gedaan en verdienen toch wat meer dan wat we eerst
afgesproken hebben. Wij zijn blij dat we verder kunnen en zo hebben zij ook een goede dag.
We zitten net weer op de fiets als we achter de bocht een prachtige besneeuwde bergpiek boven de groene vallei zien uit steken. Adembenemend! De Hunza-vallei stelt niet teleur.
We fietsen door een ruw en rotsig landschap langs maisvelden, appel- en abrikozenbomen, druivelaars, ... De mensen zijn ontzettend vriendelijk. We zien opvallend veel vrouwen en soms dragen ze zelfs geen hoofddoek! Ze steken zich duidelijk minder weg en roepen ons soms hartelijk toe! Enkele mannen bieden ons heerlijke blauwe druifjes aan.
In Ghulmet stoppen we voor ontbijt: dhal, rijst, groenten, thee en brood. We hebben uitzicht op de Ghulmet Glacier (gletsjer) en op de Rakaposhi (7790m). Spijtig genoeg zijn de hoogste pieken achter/in de wolken verstopt. De eigenaar van het restaurant raadt ons af om verder te rijden. Er zijn steenlawines geweest en de weg is versperd. We laten ons niet zo gauw afschrikken en gaan een kijkje nemen. Onderweg krijgen we tegenstrijdige adviezen. De ene zegt dat het levensgevaarlijk is om verder te gaan, de andere zegt dat het met de fiets 'easy' is.
Voorbij Minapin is de weg +/- 3 km geblokkeerd door steenlawines. Pakistanen zijn bereid om ons voor 1000 Rs te helpen. Ze maken echt misbruik van de situatie, maar zo hopeloos zijn we ook weer niet. Uiteindelijk bieden drie jongeren ons hulp aan voor 150 Rs. We wagen het er maar op. Aangezien er ook Pakistanen en toeristen van de andere kant komen, zal het wel te doen zijn.
Bij de eerste stenenhoop kunnen we de fietsen met de bagage er nog over duwen. De volgende is echter wat groter en hoger. We laden de fietsen af, brengen eerst de bagage over en daarna de fietsten. Onze helpers zijn nog jong, maar zeer sterk en handig. Aan de tweede grote stenenmassa horen we plots het onheilspellende gerommel van vallende stenen. Paniek! Onze helpers kijken verschrikt om zich heen. Gelukkig is de stenenlawine onder ons en niet boven ons! Vanuit de afgrond zien we stofwolken omhoog komen. We krijgen weer alles vlotjes aan de andere kant. Bij de laatste en grootste versperring is al een bulldozer aan het werk. Vanavond of morgenvroeg zal de weg wel vrij zijn. Onze helpers hebben een schitterende job geleverd en zijn echt wel toffe en vriendelijke jongens. We geven ze dan ook een flinke duit extra, waar ze heel tevreden mee zijn.
De minder steile weg naar Karimabad hebben we blijkbaar gemist. Van een man aan wie we de weg vragen, krijgen we verse abrikoosjes. Abrikozen hebben ze hier in overvloed en we zien ze overal op de platte daken liggen drogen in de zon. De weg die we gemist hebben zou langzaam stijgen tot in Karimabad. Nu zijn we genoodzaakt om 2 km aan 18% te stijgen ... Zweten, puffen, hijgen, ... maar we geraken fietsend boven! Om 17u zijn we in Karimabad. We zijn maar liefst 12u onderweg geweest, waarvan we amper 5u gefietst hebben!
In het 'New Hunza Tourist Hotel' krijgen we voor 250 Rs een kleine kamer met douche. Het is enkel voor vannacht, dus we doen geen moeite meer om iets anders te zoeken. Er logeren nog ander fietsers, waar we wat informatie mee uitwisselen. Later op de avond gaan we samen eten en botsten we weer op de Engelsman die we in Gilgit ontmoet hebben. We eten buiten op het dakterras en kunnen onze trui goed gebruiken.
Karimabad is duidelijk het meest toeristische dorp op de KKH. De hoofdstraat bestaat enkel
uit restaurants, hotels, winkeltjes, souvenirshops, geldwisselaars, ...
Om 9u bezoeken we het 13de eeuwse Baltit Fort. Het kost ons elk 300 Rs, maar de degelijke
uitleg van de gids maakt de rondleiding wel de moeite waard.
Vooraleer te vertrekken eten we in een koffiehuisje lekkere 'Hunza Walnut Cake'. Om 12u zitten we op de fiets en dalen we steil af naar Ganesh. Na respectievelijk 2,5 en 4 km rijd ik (K) twee keer lek! Het lek bevindt zich twee keer op de zelfde plaats, maar de oorzaak kunnen we niet vinden. In de buitenband vinden we niets en ook de spaken lijken niet aan de basis van het probleem te liggen ... Na deze valse start hopen we van verdere hindernissen bespaard te blijven.
Het is ondertussen al heel warm en de zware, lange hellingen doen ons ook geen kou lijden! Langs de weg ontdekken we de bijna 2000 jaar oude petrogliefen. De Ibex (soort berggeit) wordt terug op heel wat rotsen afgebeeld. We kruisen vier Australiërs die in Kashgar (China) voor 70 $ Chinese fietsen kochten en hiermee naar Gilgit fietsen. De fietsen zijn niet tegen het zware klimwerk bestand en één Australiër moet al wandelend de tocht verder zetten. Ze hebben geen fietstassen en vervoeren alles in hun rugzak ... Wat verder vragen de bestuurders van een traktor met lekke band of ze een 'roestinneke' mogen gebruiken. Benieuwd of dat zal helpen ... ? De reusachtige band moeten ze wel met een handpomp oppompen! Ook dit is Pakistan ... Even later kruisen we alweer Australische fietsers. Ditmaal een koppel dat al één jaar onderweg is en van Zuidoost - Azië naar Islamabad fietst.
Om 17u komen we aan in Gulmit, waar we onze fietsen parkeren in de 'Gulmit Tourist Inn'. Voor 300 afgedingde Rs betrekken we er een mooie kamer, maar doordat het dorp al een vijftal dagen zonder elektriciteit zit, mogen we de lekker warme douche meteen vergeten! Volgens Veerle hebben ze hier het beste bed van de ganse wereld!
's Morgens is het nu heel wat frisser en we besluiten om wat later te vertrekken. Onder een blauwe hemel hebben we een mooi zicht op de besneeuwde bergen. We klimmen en dalen en na 15 km zien we in Passu de imposante Passu gletsjer. Ontbijt nemen we in de 'Passu Peak Inn' en tot onze grote verbazing tovert de vriendelijke manager een recente De morgen, De Standaard en Humo tevoorschijn! Na lekkere omelet, prattha, koffie en een uurtje leesgenot, fietsen we door kleine dorpjes en prachtige natuur.
's Middags begint de hitte loodzwaar te wegen en 10 km voor Sost stoppen we in een klein hotelletje om een mango fruitsapje te drinken. Enkele toeristen vertellen ons dat er net voor Sost een grote gruislawine naar beneden is gekomen. Hierbij werd een truck bedolven en zijn twee mensen omgekomen.
Inderdaad, net voor we Sost bereiken is er een wegomleiding en zien we waar een stuk van de zandwand naar beneden is geschoven. Gelukkig is er tussen de KKH en de rivier op deze plaats voldoende ruimte om langs de 50 m lange wegversperring te rijden. Met de fiets in de hand wandelen we langs de zanderige omleiding. De lawine was gisterenavond, maar we zien en horen nog steeds kleine steentjes naar beneden schuiven. Volgens een KKH ingenieur zou het nog twee weken duren vooraleer de weg zal worden vrijgemaakt.
In Sost vinden we voor 350 Rs onderkomen in 'Skybridge Inn'. Dit is volgens de Lonely
Planet een top-end hotel, maar het heeft al veel van zijn glorie verloren.
Tot onze verrassing kunnen we sinds lange tijd nog eens luisteren naar Radio Vlaanderen
Internationaal en op het nieuws horen we dat Serge Baguet uit Lierde de 17 de rit in de Ronde
van Frankrijk heeft gewonnen.
We zijn heel moe en gaan om 20u slapen!
Een rustige luie dag. Lezen, wassen, verslag schrijven en inkopen doen.
Vanaf nu is het gedaan met het vroege opstaan. Zolang de zon nog niet op is, is het wat te koud naar onze zin. We staan om 6u op, maar het is al gauw duidelijk dat we vandaag niet zullen vertrekken. Het regent en de bergen liggen verscholen achter een dikke mist. In afwachting van opklaringen doden we de tijd met lezen en thee drinken. Het is behoorlijk koud nu. Het is binnen amper 20 °C.
Tegen de middag is er nog geen weersverandering in zicht. We zullen vandaag niet meer kunnen vertrekken. Door de regenval is er voorbij Sost een aardverschuiving geweest. Er vallen nog steeds stenen, dus niemand kan zijn reis richting China verder zetten. Het hotel loopt langzaam vol met gestrande reizigers. En het blijft regenen en regenen en regenen ...
In de loop van de nacht lijken de hemelwaterreserves uitgeput te zijn. 's Morgens zien we vlekjes blauwe lucht en veel verse sneeuw op de bergen. De weg is naar het schijnt nog steeds geblokkeerd, maar we gaan toch een kijkje nemen. De ervaring heeft ons immers geleerd dat er steeds wel een mogelijkheid is om aan de andere kant te geraken.
Rond 11u verlaten we Sost, gewapend met 5 Hunza broden en ander eten. Onderweg zal er immers weinig of geen voedsel te vinden zijn. Na 4 km is het weeral prijs. Kris heeft weer een lekke band! Na 10 km fietsen in het zonnetje staan we aan de wegversperring. We nemen eerst de tijd om rustig te lunchen. Een Belgisch koppel komt ons even gezelschap houden en brengt de groeten van de kiwi's over! De weg is nu al grotendeels vrij gemaakt, maar we zien nog steeds stenen naar beneden rollen. We wachten een tijdje af. Soms wagen enkele mannen het om tussen de vallende stenen naar de andere kant te lopen. Dat is met onze zware bagage spijtig genoeg niet te doen. Een majoor van het leger vertelt ons dat er zowel in Dhee als in Koksil mensen zijn aan de checkpost en dat we er zeker kunnen kamperen. Dat is goed nieuws!
We nemen van dichtbij een kijkje naar de vallende stenen, maar worden al gauw verplicht om op onze stappen terug te keren ... Er komt plots weer een hele massa naar beneden ... Tegen drieën keren we dan maar terug naar Sost. Morgen proberen we opnieuw.
's Avonds komen er drie fietsers toe in het hotel. Zij komen van China! Rond 17u was de weg vrij gemaakt en konden ze tussen de vallende stenen door fietsen. Dat geeft hoop voor morgen.
We hebben nog twee Hunza broden bij besteld en vertrekken om 7u30 uit Sost. Het is heel mooi weer vandaag. Vannacht heeft het nog anderhalf uur geregend, dus het zou goed kunnen dat de weg weer versperd zal zijn. De vallende stenen komen van heel hoog. Men heeft ons aangeraden om vroeg te gaan kijken omdat de stenen dan nog vastgevroren zouden zijn ... Maar helaas, aan de plaats van het onheil toegekomen, zien we de stenen lustig naar beneden tuimelen. En dat het ook vannacht niet rustig is geweest, wordt bewezen door de stenenhoop die de weg weer verspert. Wij en een truckchauffeur zijn de enige vroege aanwezigen ... Er zit niets anders op dan te wachten ... Het zonnetje geraakt nog niet in deze diepe kloof, waardoor het behoorlijk fris is.
Tegen 9u30 komen de bulldozers opdagen. Ze gaan onmiddellijk langs weerszijden aan de slag. Ze moeten hun gevaarlijk werk echter geregeld staken, omdat er te veel stenen naar beneden komen. Ondertussen genieten we van de warmte van de zon en komen er steeds meer mensen toe. Al gauw staat er een lange rij van geparkeerde bussen en jeeps. De mannen op de bulldozers werken de ganse tijd verder, maar ze boeken weinig resultaat. Telkens ze aan de onderste stenenmassa raken, glijden de bovenliggende stenen en zand naar beneden. Zo kan het nog wel een tijdje duren ... Het is eigenlijk onverantwoord hoe die mensen moeten werken. Ze zitten niet in een afgesloten kabine en dragen zelfs geen helm.
De uren verstrijken ... We hebben toffe gesprekken met andere gestrande reizigers. Voor sommigen met een strak reisschema komt dit oponthoud wel zeer ongelegen. Maar, "What to do"? Tegen 17u kunnen we nog steeds niet verder en houden wij het voor bekeken. De zon is ook al een tijdje achter de bergen verdwenen en het is weer heel fris. Teleurgesteld keren we terug naar het hotel. Vandaag was de laatste dag dat we konden vertrekken naar de pass ... Anders komen we een beetje in tijdsnood om weer naar Rawalpindi te gaan ... het is echt spijtig dat onze fietsreis nu zo in mineur moet eindigen ... Het ergste van al is dat we 's avonds te horen krijgen dat de weg later wel vrij was. Misschien kunnen we morgen met een jeep naar de pass ... Eén van de vriendelijke Duitsers die we aan de versperring leren kennen hebben en die ook in ons hotel logeert, biedt ons al vast een gratis ritje aan. Indien ze nog aan Diesel geraken, zullen ze morgen naar de top rijden en mogen we mee ... Anders moeten we voor 1500 of 1800 Rs een jeep huren ...
's Avonds aanschouwen we een heldere sterrenhemel. Vannacht zal het niet regenen ... Het knaagt enorm dat we de top niet bereikt hebben ... We tellen onze dagen nog eens na en besluiten om het morgen nog een laatste keer te proberen ...
Iets voor 7 worden we wakker. Het heeft vannacht niet geregend. We nemen een frisse
douche en gaan informeren naar de toestand van de weg. Het is natuurlijk nog te vroeg om
een betrouwbaar antwoord te krijgen. Er zal immers nog niemand van China toegekomen zijn.
We zijn ongelooflijk zenuwachtig. Het is een stralende dag met helder blauwe hemel. Er is
geen wolkje te bespeuren. Het zal prachtig zijn in de bergen ... Het is vandaag echt onze
laatste kans. Het is alles of niets ...
Gisterenavond hebben we bij onze soep een Hunza brood uit onze voorraad proberen opeten. Het eerste was echter steenhard! We zouden er onze tanden op breken. We hebben dan een verser genomen waardoor we nu nog maar drie broden over hebben. We testen deze op hun versheid en gelukkig zijn ze nog te eten. We bestellen nog 7 chapati's bij en nemen een stevig ontbijt in de hoop op een fijne fietsdag ... De Duisters, Alfred en Manfred, zijn aan Diesel geraakt. We bedanken hen voor hun vriendelijk aanbod. Er gaat toch niets boven de top bereiken met de fiets!
De Oostenrijkse fietser is reeds vertrokken. Wanneer wij onze fietsen buiten rijden, vertelt men ons dat de weg vrij is. Er zouden mensen van de andere kant gekomen zijn. Ons geluk kan niet op! We halen snel nog wat kaas en koekjes en laten Sost hoopvol achter ons. We lijken de eerste 10 km niet snel genoeg te kunnen fietsen. We worden ingehaald door busjes, jeeps, vrachtwagens, ... Maar ... in de bocht voor de aardverschuiving zien we een lange file staan ... Teleurstelling! We fietsen alle wachtenden voorbij en zien dat de stenen van de schuine lange helling weer naar beneden rollen. Dju toch!!! De weg is ook al weer bedekt met een dunne laag steentjes. De Oostenrijker is nergens te bespeuren, dus hij zal meer geluk gehad hebben en toch aan de anderen kant geraakt zijn ... Het zijn vooral kleine stenen die naar beneden rollen, maar af en toe komt er ook een grote met volle kracht naar beneden. Deze wordt dan met grote snelheid van de weg in de rivier gekatapulteerd. Een militair zegt ons dat we de fietsen wel over de stenen kunnen duwen. Hij loopt naar de overzijde en zal ons met een fluitsignaal laten weten wanneer het veilig is. Ik (V) zal eerst gaan. Wanneer de militair fluit, zie ik nog zoveel stenen komen dat ik mezelf er echt niet toe kan bewegen om een voet te verzetten! Kris is moediger dan ik en geeft het goede voorbeeld. Steentjes rollen ... Waarom hebben we onze helmen van Kathmandu naar huis gestuurd??? Er komen enkele grote naar beneden, maar die kan hij gelukkig ontwijken ... Hij is er geraakt!!! Er vallen plots weer heel wat stenen en ik moet terugwijken. Wanneer het weer wat rustiger is, haast Kris zich tussen de vallende stenen door, tot bij mij. En samen wagen we ons door de regen van steentjes. Kris duwt de fiets. 't Is eng en spannend, maar we geraken veilig aan de overkant! FEEST! De 4730 m hoge Khunjerab pass ligt 75 km voor ons! We zwaaien uitgelaten naar onze Duitse vrienden! We hopen echt dat zij er wat later ook door zullen kunnen. Met de jeep is het nu nog niet mogelijk om over de stenenhoop te rijden. We zien dat ze aan deze kant de bulldozer aan het klaarmaken zijn voor actie. We duimen!
Het is prachtig fietsen door de enorm diepe kloven. Langs alle kanten zien we witte
bergpieken opduiken. Het is heerlijk rustig en lekker warm. Wat zijn we blij dat we het
vandaag nog eens geprobeerd hebben. We fietsen vlak langs steile bergwanden. De weg ligt
her en der rijkelijk bezaaid met stenen. Af en toe moeten we goed uitkijken voor vallende
stenen ... We voelen ons niet echt veilig.
Het fietsen valt redelijk goed mee. Af en toe krijgen we wel een redelijk steil stukje
voorgeschoteld en dan hijgen we enorm! We voelen duidelijk dat we op grotere hoogte rijden.
's Middags net voor Dhee, horen we 'pfffffffffff' ... Weer een lekke band! 15 minuten later zitten we weer op de fiets. In Dhee houden we onze lunchstop aan de checkpost. We krijgen een tijdje gezelschap van heel vriendelijke militairen. Het Hunza brood met kaas (President van Frankrijk!) en confituur geeft ons gauw weer nieuwe energie. En tegen het einde van onze maaltijd zien we een bus passeren die van Sost komt!! We zetten ons op uitkijk en kunnen even later onze Duitse vrienden begroeten!
We genieten van de verdere rit en de prachtige zichten. Af en toe is de kwaliteit van de weg zo slecht dat we even af stappen om onze banden te sparen. Tegen 15u30 bereiken we de Barkhun checkpost. We vinden dat het mooi geweest is voor vandaag en we mogen hier kamperen. We krijgen een vlak stukje malse gazon aangeboden. Perfect! De mensen van de checkpost lijken wel opgezet te zijn met ons bezoek en helpen ons met het opzetten van onze megagrote tent. We laden de fietsen af, zetten alles in de tent, wassen ons een beetje, filteren water en beginnen te koken. De verantwoordelijke van de checkpost biedt ons verse vis aan! Heel vriendelijk, maar we gaan vanavond twee voedselpakketten klaarmaken die we ondertussen al 11 maanden meesleuren! Zo fietsen we morgen weer enkele 100 grammen lichter. Tijdens het koken zien we de jeep met de Duitsers voorbij vliegen ... We lopen nog snel de weg op, maar ze zien ons spijtig genoeg niet meer. Het waren echt heel toffe mensen! Kris kookt terwijl ik ons dagboek aanvul. Voor de mannen hier is dat wel heel grappig! Ze komen verbaasd kijken ... "You cook, she write"!
Het zonnetje geeft nog veel warmte, maar verdwijnt om 17u30 achter de berg. Het koelt snel af. Tegen dan is ons eten klaar en krijgen we het toch weer wat warm. Van voor onze tent hebben we een mooi zicht op de bijna volle maan en een stukje besneeuwde bergtop. Tegen 19u30 is het schemerdonker. We mogen in de checkpost gaan zitten. Het is buiten 12°C. Binnen brandt er geen houtvuur en het is er dus niet veel warmer ...
We kruipen vroeg in onze tent want we zijn heel moe. De bijna volle maan straalt aan de hemel. Het is een mooie, lichte nacht.
Om 7u piepen we vanuit onze warme slaapzak naar buiten. De zon bereikt onze
kampeerplaats nog niet en in de schaduw is het best wel fris. We kunnen onze truien goed
gebruiken. Vooraleer we ons vuurtje kunnen buiten halen, biedt de sympathieke
verantwoordelijke ons thee aan. We zetten ons bij hem in de keuken. Dit is een kleine ruimte
waar twee gevlochten bedden staan om op te zitten. Naast ons hangen de levensmiddelen in
manden aan het plafond. De thee wordt gemaakt op een klein houtvuur op de grond, tegen de
muur. Naast een klein verluchtingsgat en de deuropening zijn er geen ramen. Het is er redelijk
donker. De thee smaakt enorm. We krijgen het oude en zware Hunza brood maar moeilijk
binnen. Speculaasachtige koekjes gaan beter. Aangezien we veel te veel koeken bij hebben,
geven we onze gastheer een pak. Zijn 10jarig zoontje (de sukkelaar heeft 6 zussen ;-) !) is er
heel tevreden mee.
De verantwoordelijk is druk bezig met het maken en bakken van prattha (een vettig
pannenkoekachtig brood). Wanneer het eerste klaar is, moeten we het proeven. Dit doen we
met plezier. Het smaakt stukken beter dan ons eigen brood!
Tegen 9u zijn onze fietsen opgeladen en kunnen we verder, op naar de top! Het zonnetje staat al wat hoger en geeft al wat warmte. Dankzij de frisse berglucht wordt het toch niet te warm. De rit naar Koksil verloopt moeizamer dan verwacht. We hebben heel wat klimwerk en een stevige kopwind werkt ons tegen. Vanuit de andere richting zien we een fietser af komen. Onze Oostenrijkse vriend! Hij is vanochtend vanuit Koksil naar de top gereden. Op anderhalf uur was hij (zonder bagage) boven. Goed gereden!
Na twee uur rijden door het prachtige en ruwe berglandschap, bereiken we Koksil. We houden een vroege middagpauze bij de vriendelijke mannen van de checkpost. Ook hier is er een grasveldje dat dienst doet als perfecte kampeerplaats. Maar de tent opzetten is voor later. We willen eerst naar de Khunjerab pass (met bagage). Vanaf Koksil hebben we zicht op het eerste stuk van de weg ... We zien de weg lustig naar boven kronkelen ... 18 km klimmen ...
We beginnen er vol goede moed aan. Het stijgingspercentage valt goed mee. Het is vooral de hoogte die mij (V) parten speelt. Ik hijg enorm en moet geregeld naar lucht happen. Het landschap is adembenemend. De prachtige bergen met sneeuw op de toppen zijn overweldigend mooi. We zwoegen en vorderen langzaam (4 a5 km/u). De hevige kopwond speelt ons parten. We zitten nu boven de 4000 m en we rijden weer langs mooi groene hellingen! We kronkelen en puffen tot de 4730 m hoge Khunjerab pass. Het heeft ons iets minder dan 2u30 gekost om er te geraken. Het is geweldig om ons laatste grote doel te bereiken en eindelijk op de hoogste plaats van onze reis te zijn! Heerlijk!
De pass zelf is redelijk vlak en dankzij het slecht weer van de laatste dagen ligt er veel
sneeuw. De hemel is stralend blauw, het zonnetje schijnt en we hebben een perfect uitzicht op
de besneeuwde Pakistaanse en Chinese bergen. We rijden tot op het 'zero-point' (de grens) en
er over. Nu zijn we zelfs eventjes in China geweest!
Na een lange fotosessie en rustpauze kunnen we aan de afdaling beginnen. Het is voorbij 16 u
en het zonnetje staat al lager. De bergen zijn betoverend mooi in dit zachte zonlicht. We doen
onze regenjas aan, want bij het afdalen zullen we anders wel last hebben van de koude wind.
We nemen rustig de tijd om af te dalen. We stoppen geregeld en genieten met volle teugen. We zijn op dit moment waarschijnlijk de gelukkigste en meest voldane mensen ter wereld! Nu we de top bereikt hebben, is onze reis echt 'af'. We hebben alles gedaan wat we wilden doen.
Tegen 18u zijn we weer in Koksil. We slaan gauw onze tent op en wassen ons nu er nog licht is. Het ijskoude bergwater doet ons rillen! We voelen dat we op grote hoogte zitten. We duizelen telkens we rechtstaan na het bukken. Fris gewassen beginnen we ons avondmaal te koken. Vanavond schaft de pot noedels. Ondertussen is het half acht gepasseerd en wordt het donker. De noedels en het brood dat we van onze gastheren kregen kunnen onze honger niet voldoende stillen en we maken nog een pakje soep klaar. Ondanks onze twee truien en regenjas hebben we het toch nog frisjes. De hete soep warmt ons weer op en we genieten stilletjes van de volle maan die zachtjes van achter een berg komt rijzen ... Wat een prachtige dag!!!
Na een winderige nacht zien we om 7u30 dat het weer een stralende dag zal worden. Vannacht zijn we allebei geregeld wakker geworden om naar lucht te happen. Koksil ligt op ongeveer 4200m en onze lichamen zijn dat niet gewoon. We nemen de tijd om te ontbijten, maken koffie, doen de afwas, filteren water en pakken in.
Rond 10u laten we Koksil achter ons. We beginnen aan onze laatste fietsdag. We voelen ons nog heel voldaan en gelukkig met wat we bereikt hebben. We genieten intens van het onovertrefbare landschap. Het is plezant en ontspannen rijden. We hoeven amper op onze trappers te duwen. We houden geregeld halt en gaan nog eens een praatje slaan met de mensen van de Barkhun checkpost. Vandaag hebben we weer tegenwind, maar nu stoort het ons minder. Het is spijtig genoeg niet enkel afdalen vandaag. Af en toe krijgen we een pittige klim te verwerken. Het wordt alsmaar warmer en warmer. We zweten ons te pletter.
In Dhee houden we onze middagstop. Nog 35 km te gaan ...
Iets voor de 'landslide area' zien we hoog in de bergen stofwolken. Dat is geen goed teken ...
We hebben vandaag al wat voertuigen die van Sost kwamen, gekruist, dus we dachten dat de
weg vrij zou zijn ... We ontdekken al gauw dat de weg aan de 'landslide area' nog bedekt is
met steentjes. We kunnen er wel over, want het is geen grote berg. Er vallen nog steeds
steentjes naar beneden ... Het zijn maar kleintjes, dus we wagen het er op. Met één oog op de
helling en één oog op de weg gericht duwen we onze fiets over de stenen. Het is best wel eng,
want net nu we aan de oversteek begonnen zijn, komt er veel meer naar beneden ... We
kunnen de grote stenen gelukkig ontwijken en staan even later opgelucht aan de andere kant!
We komen om 16u supercontent aan in Sost. We hebben 11005 km op onze kilometerteller
staan!
Morgenvroeg zullen we de bus naar Gilgit nemen. We willen onze plaatsen reserveren, maar
dat hoeft blijkbaar niet ... We zullen in de voormiddag in Gilgit aankomen en we willen graag
diezelfde avond nog naar Rawalpindi vertrekken. Om zeker te zijn van een plaats op deze bus,
zullen we telefonisch reserveren. Maar ... er is een probleem met de telefoonlijn. Vandaag zijn
er geen telefoonverbindingen mogelijk! Niets aan te doen.
In de 'Skybridge Inn' serveren ze ons weer een heerlijk avondmaal. Dan is onze pijp echt uit
en is het slapenstijd.
Om 6u staat ons ontbijt en het BBC World News voor ons klaar. Een half uurtje later laden we onze bagage en fietsen (100 Rs per fiets) op het dak van het busje (120 Rs/pp). We zitten op de tweede rij en zolang er zich geen mensen voor ons zetten hebben we een perfect zicht op de weg. Belangrijk voor ons, want wie weet zijn de kiwi's vandaag aan het fietsen. 't Zou heerlijk zijn om hen nog eens even te zien!
Het is behoorlijk bewolkt en het zicht op de bergen wordt wat belemmerd. Het is wel fijn om weer langs alle plaatsen te rijden waar we ook met de fiets gepasseerd zijn. Toch wel spijtig dat we in de bus zitten in plaats van op onze fiets! Ons busje stopt geregeld en de plaatsen voor ons zijn al gauw bezet. Naarmate we dichter bij Karimabad komen, achten we de kans kleiner om de kiwi's nog te zien. Ze zullen zeker in Karimabad of al verder zijn. Maar het is blijkbaar een geluksdag voor ons, want een eindje voor Karimabad kan Kris twee fietsers bespeuren ... En ja, het zijn onze vrienden!!! Het is een flitsend weerzien met veel gelach en gezwaai! Het doet echt deugd! Een eindje verder vertraagt ons busje om ons de kans te geven om nog een foto te nemen.
In Aliabad stopt onze bus voor een theepauze. We zien dat onze bagage en fietsen op een ander busje worden geladen ... De fietsen staan echter niet zo best, want na 2 km moeten we weeral stoppen om ze anders te leggen. We houden nog eens halt om wat meer druk op een achterband te laten zetten en verder verloopt de rit vlotjes. We zitten naast de chauffeur en voelen ons niet altijd veilig. We hebben een veel te goed zicht op de weg en de gaspedaal wordt naar ons gevoel vaak wat te hard ingedrukt. De lucht ziet er grijs en donker uit, maar we geraken veilig en droog in Gilgit.
De vochtige warmte overvalt ons. Het was veel aangenamer in de bergen. Bij de Silkroute
Company kunnen ze ons geen plaats meer geven in de airco bussen ... We boeken dan maar
een bus zonder airco die om 19u30 zal vertrekken.
Het is middag en we lunchen in het Madina Guesthouse. Het zit er vol toeristen!
Na het eten gaan we naar 'The Mountain Refuge'. Het is er heerlijk rustig en we botsen er op Steve en Tine. Dit zijn de twee Belgen die we aan de slide voorbij Sost hebben ontmoet. Ook zij nemen vandaag de bus naar Rawalpindi. Ze hebben meer geluk dan wij, want ze hebben vanochtend de twee laatste vrije plaatsen op de airco bus van 16u30 kunnen bemachtigen. Nadat ze vertrokken zijn, laten we ons fietsspiegeltje en een brief achter voor de kiwi's, We wandelen nog wat in Gilgit en Kris geniet nog eens van een heerlijke scheerbeurt bij de kapper. Ibrahim, de uitbater van 'The Mountain Refuge', is glad vergeten dat we om 18u ons avondmaal gevraagd hadden ... Hij stuurt nog snel iemand naar de winkel en wat later krijgen we yoghurt en French toast (gewonnen/verloren brood) in plaats van rijst en groentjes. Het belangrijkste is dat we iets binnen hebben vooraleer we op de bus stappen.
De Silkroute bus staat om 19u al klaar. De bagage wordt zorgvuldig op het dag gestapeld. Met de fietsen wordt wat onhandig omgesprongen en Kris begeeft zich op het dak om te checken of de fietsen goed vast liggen. Het lijkt OK te zijn ... De bus vertrekt stipt om 19u30. Spijtig genoeg is het donker en zien we niets meer van de omgeving. De bus zit vol. Er zitten nog zes andere toeristen op, de anderen zijn allemaal Pakistanen. Dankzij de frisse wind die door de open raampjes waait, is het niet te warm in de bus. We hotsen en botsen over de slechte weg en door de bochten. We worden flink door elkaar geschud. Er is iemand op het lumineuze idee gekomen om een cassette op te zetten en de volumeknop volledig open te draaien. De muziek doet soms pijn aan de oren. De chauffeur (én wij) zal dus zeker wakker blijven! Om 23u30 houden we halt in Chilas. Daarna gaat de muziek af! Feest!
Na enkele stille uren, wordt om 5u beslist dat iedereen voldoende geslapen heeft. De muziek
wordt weer aan gezet.
We zijn nu in Besham en kunnen weer genieten van het mooie uitzicht en het opkomend
zonnetje.
Pas om 8u30 wordt er weer halt gehouden. Hoog tijd voor een plaspauze!
De wolken zijn verdwenen en in de zon is het vreselijk warm.
Om 12u stopt de bus aan de rand van Rawalpindi. We zijn echt wel moe gezeten nu. De fietsen hebben wat last gehad van de busreis. De beide achterwielen slepen, maar Kris krijgt het al gauw opgelost. We staan in de vlakke zon, langs de kant van de weg, en het zweet loopt van ons gezicht en lichaam! Welkom in Rawalpindi! We fietsen naar het New Kamran Hotel en hebben daar eerst nog een probleem om de kamer te krijgen voor de prijs die ons vorige keer beloofd werd. Uiteindelijk kunnen we, uitzonderlijk, voor 300 Rs onze intrek nemen in een ruime kamer op het gelijkvloers. En terwijl Kris de onderhandelingen voert, zie ik zijn achterband lek gaan!!!
Na een lunch en een frisse douche, begeven we ons in de warmte. We kopen de drie volgende
Harry Potter's en gaan onze mail nakijken.
We zijn na de lange busreis zeer moe en tot niet veel meer in staat: eten, kleren wassen en
slapen ...
Heerlijk geslapen! En het is bewolkt, dus niet zo warm als gisteren. Vandaag is het reisbureau open en zullen we ons ticket gaan afhalen. Maar plots blijkt er een probleem te zijn ... Onze vlucht naar Dubai zou gecancelled zijn ... Wij stellen dat we niets gecancelled hebben en dus gewoon vrijdag naar Dubai willen vliegen. En dat is dan even plots weer OK ... ? Ze zullen iemand naar Islamabad sturen om ons ticket op te halen. Om 13u zal het in Rawalpindi zijn. We doen een filmpje binnen om te laten ontwikkelen en laten ons nog eens gaan in een souvenirswinkel. Iets voor 12 uur valt onze 'Rupee' dat we echt wel naar de bank moeten. Met de taxi zijn we gelukkig op één, twee, drie aan de Citybank. We kunnen er zonder probleem een groot bedrag geld afhalen. Nu zouden we voldoende moeten hebben voor de rest van ons verblijf in Pakistan.
Onze honger maakt dat we de verleiding van KFC niet kunnen weerstaan. Lekkere frietjes!
Maar wanneer we een extra portie frietjes willen bij halen, kan dat niet ... Alle frieten zijn op!
Maak dat mee.
We moeten terug naar de souvenirswinkel om onze rekening te betalen. De vriendelijke uitbater geeft ons nog een rondleiding in zijn winkel en we krijgen een houten potje en houten onderzetters kado! Allemaal handwerk. Hij toont ons nog wat zijde tapijten uit Iran. Sjiek hoor! Uiteindelijk raken we in de ban van een zadelzak voor ezeltjes uit Baluchistan. Net zoals deze voormiddag toont Kris zijn beste afding capaciteiten. Deze voormiddag hebben we alles aan de helft van de eerste vraagprijs gekregen. En nu doet Kris het nog een beetje beter! We hebben fijn gepraat met de uitbater en deze vriendelijk man wil ons helpen bij het zoeken naar een cargodienst. Hij doet enkele telefoontjes en vindt een dienst die ook 117 Rs/kg aanrekent en die 500 Rs servicekosten vraagt. Dat is wel wat anders dan de 3000 à 4000 Rs die andere cargodiensten ons willen aanrekenen. Morgenvroeg om 11u mogen we weer naar de winkel komen. Daar zullen we alles in een doos verpakken en naar de cargodienst gaan. We staan versteld van zoveel hulpvaardigheid. Onze bagage zal als 'personal luggage' verstuurd worden met de cargo en zal in Zaventem zijn als wij toekomen (Inshallah). Wanneer je een cargodienst gebruikt zonder dat je zelf terugvliegt is de prijs per kilo veel hoger. We hebben geluk!
Op weg naar het reisbureau kunnen we het niet laten om een Magnum te kopen! Heerlijk! Bij het reisbureau hebben ze minder goed nieuws ... het ticket is er nog niet. Bij KLM zouden ze zonder blanco tickets zitten ... Deze zouden van Karachi per vliegtuig naar Islamabad verstuurd worden met de vlucht van 15u. Het is nu 15u30 ... We wachten op meer nieuws. Eigenlijk komt dit niet slecht uit, want zo kan ik (V) ons dagboek eindelijk aanvullen. Kris gaat naar de post, haalt de foto's op en doet de andere filmpjes binnen. De man van het reisbureau laat de telefoon geen moment met rust. We krijgen eigenaardige boodschappen. De vlucht van 15 u zou gecancelled zijn en de tickets zullen pas morgenvroeg om 7u uit Karachi vertrekken ... Om 17u30 weet hij ineens toch nog niet of het vliegtuig van 15u al dan niet vertrokken is in Karachi ... Dan krijgen we een verhaal te horen dat de tickets van Amsterdam zouden moeten komen ... Om 17u45 zou ons ticket dan toch onderweg zijn naar Pindi ... ?! We wachten af en zullen wel zien. We hebben dit ticket nodig om morgenvroeg naar de cargodienst te gaan en we willen ook graag 36.200 Rs lichter zijn! De man van het reisbureau moet overuren doen voor ons ... Om 18u30 krijgen we het verlossende bericht: de tickets zijn er en we kunnen allemaal naar huis!! De rest van de avond houden we ons bezig met het klaarmaken van onze bagage om met de cargo te versturen en we beginnen al met een fiets in te pakken. De fietsdozen hebben de vlucht naar Islamabad niet zo goed verdragen ... Veel oplapwerk dus.
Na het ontbijt pakken we de fietsen verder in. Onze 'poor man' bezorgd ons lege dozen van water, die we dankbaar in ontvangst nemen. Tegen 11u komt onze vriend van de souvenirswinkel ons oppikken met zijn sjieke jeep. Vooraleer we onze twee kitzakken inpakken, moeten we op zijn bureautje een tas melkthee komen drinken. Twee mannen van zijn personeel halen een grote doos, waar onze twee zakken in passen.
Onze vriend voert ons naar de cargodienst die door een vriend van hem wordt uitgebaat. We belanden in een straatje vol cargodiensten. Het is in een klein huisje waar we moeten zijn. Indien we er alleen zouden geweest zijn, zouden we enorm op onze hoede geweest zijn. In een kleine kamer zit een imposante figuur achter een bureau. Het is de vriend van onze hulpvaardige verkoper. De man draagt een tulband en heeft een indrukwekkende baard. We krijgen weer melkthee. Er wordt een tijdje gedronken en gepraat alvorens er iets met onze bagage gedaan wordt. Geduld is een schone deugd!!! Uiteindelijk komen de formulieren er aan te pas. Over het gewicht is er nog even discussie. Er wordt beweerd dat onze doos 50 kg weegt. Kris gaat controleren en het blijkt 45 kg te zijn. Die 50 kg staat al op het papier en het lijkt nog moeilijk te veranderen. Kris blijft aandringen (met het idee dat er anders nog ergens 5 kg bij onze spullen gestoken kan worden). Die 50 zou het volumetrisch gewicht zijn ... Na veel aandringen zetten ze toch het feitelijk gewicht ook op het papier. Bij de prijs laat Kris zich niet afschrikken om te onderhandelen. Voor 7000 Rs ( +/- 5.600 fr) zal ons materiaal naar Zaventem verstuurd worden. De doos is ingepakt in aaneengenaaide gekleurde zakken. We gaan mee naar de douane waar een drugshond een deel van onze bagage besnuffelt. Onze helper is ondertussen al naar huis zodat we de taxi terug nemen.
Om 17 u kunnen we dan toch gaan lunchen!! Maar goed, onze bagage is al weg! In het internetcafé lezen we weer een aantal mails waarin mensen echt aan het aftellen zijn tot 11 augustus ... Het lijkt ons zo onwezenlijk dat we binnenkort weer in België zullen zijn ... En we kijken er ook wel naar uit om iedereen terug te zien.
De fietsen worden verder ingepakt en we voorzien de dozen van de nodige gegevens: adres,
vlucht, 'fragile', ...
Kris telefoneert naar Mr. Moore van de GPO (post) in Quetta, maar ons pak is daar nog steeds
niet toegekomen.
We nemen de taxi naar Islamabad waar er in de GPO nog post op ons wacht.
Na een lekkere maaltijd in ons favoriete restaurant laten we ons weer naar Pindi rijden.
We mailen, pakken verder in, halen onze hotelcheque bij het reisbureau op en kopen bloemen en een doos Ferrero Rocher voor onze gastvrouw en gastheer voor vanavond. De uitbater van de souvenirswinkel heeft ons uitgenodigd voor het avondmaal. We kijken er naar uit om zijn familie te leren kennen. Zijn neef en een Zuid-Amerikaanse vriend (die bij de VN werkt), rijden ook mee. Thuis wacht zijn vrouw ons op. Ze groet ons, brengt een drankje en verdwijnt weer ... We krijgen een uitgebreide maaltijd voorgeschoteld. Super lekker! De vrouw en dochter krijgen we echter niet meer te zien ... Na de maaltijd zetten we ons weer in de zetels. Het gordijn tussen de twee ruimten gaat dicht en we horen de andere gezinsleden eten ... En voor we het goed en wel beseffen rijden we al weer terug naar het hotel. We zijn wel wat ontgoocheld. Deze man heeft al veel gereisd, gaat jaarlijks naar Europa en zijn ruimdenkendheid die hij laat uitschijnen, komt niet tot uiting in zijn gezinsleven. Wel spijtig ...
Onze bagage en fietsen staan klaar. Bij de souvenirsverkoper krijgen we eerst thee en dan het beloofde advies over vliegers. Even later belanden we met de taxi in een ander deel van Pindi. Het is hier heel druk. In de enorme bazaar vindt onze chauffeur de vliegersstraat. Met de vliegers en de koord trekken we weer naar onze helper. Het is tijd om afscheid te nemen ...
Met onze laatste centjes kopen we nog een boek en dan is ons Pakistaans verhaal zo goed als ten einde ... Echt vreemd ...
De taxi pikt ons op en voert ons naar de luchthaven.
Op de vlucht naar Dubai beseffen we het maar al te goed ... Ons jaar zit er op ... Onze reis is
ten einde ...
Enkele uren later zijn we in de indrukwekkende luchthaven van Dubai. We worden opgewacht door de chauffeur van het hotel. Onze bagage blijft in de luchthaven tijdens onze tussenstop, dus daar hebben we geen last van. We zijn enorm onder de indruk van de brede, propere, sjieke straten van Dubai. Het staat er vol indrukwekkende moderne gebouwen en het is er opmerkelijk ruim en rustig. Hier is geen armoede te zien. In het hotel draagt het vrouwelijk personeel zelfs een kort rokje. En dit in een moslimland! We genieten van de rust en de luxe. Het zwembad is niet aan ons besteed. Het bevindt zich op het dak en het is drukkend warm buiten. Het is ook eerder een ploeterbadje dan een zwembad. 's Avonds drinken we Porto op het einde van onze prachtige reis!
Alvorens op te stappen laten we ons nog even gaan in de tax-free winkels. Op nog geen uur tijd zien we een budget voor ongeveer een halve maand reizen uit onze zakken verdwijnen ...
We hebben een perfecte vlucht met bijzonder vriendelijk personeel. De Godiva pralines brengen ons al een beetje in de Belgische sfeer ...
Rond half vijf landen we in Zaventem. Ondertussen zijn we wel flink zenuwachtig!
Onze fietsen blijken nog in Amsterdam te staan en die zullen pas later aan huis worden
bezorgd.
En dan gaan we op weg naar de grote aankomsthal ... En wat we daar zien overtreft onze
mooiste dromen! Familie en vrienden overdonderen ons met applaus, spandoeken, ballonnen,
bloemen, ... We weten niet waar we het hebben. En het is nog niet gedaan ook! In Lierde
wordt er voor ons een verrassingsfeestje gehouden. We genieten met volle teugen en zijn heel
blij om iedereen na zo een lange tijd weer te zien!
'Avonds laat worden we naar huis gebracht ... En ook daar wacht ons een ongelooflijke
verrassing. Onze verhuis is al gebeurd! De kasten en de koelkast zijn reeds gevuld ... !!!
Onvoorstelbaar! En we kruipen voor het eerst sinds lang weer in ons eigen bedje.
DANK aan allen die deze thuiskomst zo prachtig en onvergetelijk hebben gemaakt! ('t Is om gelijk weer te vertrekken!!)
Het zit er echt op nu ... Het is gepasseerd ... : Kris & Veerle biked the world (Part one).
Wordt vervolgd ...
Kris en Veerle
